خداوند، در عشق و حکمت بیپایان خود، مرد و زن را برای جلال خاص خود آفرید. او انسان را آفرید تا بازتابی از شکوه و عظمت او باشد و تا با او در ارتباط و دوستی باشند. از همان آغاز، خداوند میخواست که مرد و زن در هماهنگی با یکدیگر زندگی کنند و در محبت و خدمت به او و یکدیگر پیشرفت کنند. در کتاب پیدایش ۱:۲۷ آمده است: «پس خدا آدمی را به صورت خود آفرید، او را به صورت خویش آفرید. او آنان را مرد و زن آفرید.»
خداوند مرد و زن را آفرید تا بتوانند زمین را پر کنند و آن را اداره کنند. اما هدف نهایی خداوند این است که انسان در قدوسیت و درستی با او زندگی کند و از حضور و عشق او بهرهمند شود. متأسفانه، گناه وارد جهان شد و رابطه انسان با خدا را شکسته ساخت. اما خداوند در فیض خود، راهی برای آشتی با خویش فراهم ساخت و آن راه، عیسی مسیح است. او ما را دعوت میکند تا از گناهان خود توبه کرده و به او ایمان بیاوریم تا دوباره بتوانیم با خدا در صلح و دوستی زندگی کنیم. در این جریان، هدف اصلی خداوند، جلال دادن به خود از طریق زندگیهای ما به کمال میرسد.