پیش از اینکه بله بویی، علامتِ خطر ره ببین.
خیلی کشور دله کارگرا اصلن نبایسته هزینه استخدام دَهِن. پیش از سفر پول گتّه خواستن، دام رایجه.
آژانس راستین رسید رسمی دَهِه. پرداخت به حساب شخصی، موبایلمانی یا کریپتو، علامت خطره.
گذرنامَه مال خودتونه. خیلی کشور دله کارفرما حق نداره او ره نگه داره.
با ویزای توریستی یا زیارت کار کردن، حق و حقوق بیمونّه و خطر دستگیری دارّه.
حقوق خیلی بالا واسه کار آسون، بی تجربه، زیاده وقتا مردم ره فریب دَهِه.
نوم یا نشونی واقعی شرکت کِ بشّه چک کرد، نیّه.
بایسته قراردا ایستگی داشته باشین، به زبونی کِ میفهمین، پیش از راه افتادن.
با شتاب انداختن یا گفتن کِ مخفی نگه دار، علامت خطره.
کار «خدمات مشتری آنلاین» یا «تایپینگ» تو برخی جنوبشرق آسیا خیلی ره تو مرکز کلاهبرداری گیر انداختّه.
قرض از جذبکونجو، یا کمکردن حقوق واسه جبران هزینه، میتونه دامی بونه کِ نتونین دربیّن.
دلال بیمجوز، یا جذب فقط تو شبکههای اجتماعی، علامت خطره.
گفتن از راه یه کشور دیگه برین، یا «بعدا محل کار ره میگیم»، علامت خطره.
بی مرخصی، گرفتن تلفن، یا نذاشتن بیرون بری، نشونه کار اجباریه.
جوجکون بهکار گیردن یا کَسّا بهگین تا سنّشون دروغ بگن، یَک هَشدارِ خیلی جدّی هَه.
کاری که بیرون کشور با واژههای مبهم مثِ «رقّاص»، «میزبان» یا «مانکن» ببوئن، یا عکسی از بدن بخواهن، اَکْثَراً تَلائهس.
خانواده و دوستون ره خبر دار هاکنین