نشانهای خطر ره پیش از بله گفتن ببین.
تو خیلی کشورا کارگرا نباید اصلاً پولِ جذب بدن. پولِ گنده قبلِ سفر، دامِ رایجه.
آژانس درست رسید رسمی میده. پرداخت به حساب شخصی، موبایلمانی یا کریپتو هشدارِه.
گذرنامه مالِ خودتونه. تو خیلی کشورا کارفرما حق نداره نگهش داره.
کار با ویزای توریستی یا دیداری، حق و حقوقُ ازتون میگیره و خطر بازداشت داره.
حقوق خیلی بالا واسه کار آسون، بیتجربه هم باشه، اوقتها واسه گول زدنِه.
اسم یا نشونی واقعی شرکت نییه که بتونین چک کنین.
باید قبل از رفتن، قراردادِ نوشتاری بگیرین، به زبونی که میفهمین.
شتابزدنِتون کنن، یا بگن یواشکی نگه دار، علامت خطرِه.
کارای آنلاین «خدمات مشتری» یا «تایپ» تو بعضی جاهای جنوبشرق آسیا، خیلیا رو تو مراکز کلاهبرداری گیر انداختن.
قرض از جذبکننده، یا کم کردن حقوق واسه خرجا، میتونه تِلی باشه که نتونین دربیاین.
دلالِ بیجواز، یا جذب فقط تو شبکههای اجتماعی، علامت خطرِه.
سفر از یه کشور دیگه، یا «بعداً میگیم کجا کار میکنی»، علامت خطرِه.
بیمرخصی، گرفتن تلفنتون، یا نذاشتن بیرون برین، نشونه کار اجباریه.
جذب کردن بچهها، یا خواستن از کسی که سنش ره دروغ بگه، یه نشونه خطر جدّیه.
کارای مبهم مثل «رقاص»، «میزبان» یا «مدل» خارج از کشور، یا درخواست عکسه بدن، خیلی وقتا تلهس.
به خونواده و رفیقا خبر بده