Ang kalungkutan ay isang karanasan na maraming tao ang nararamdaman, pero may pag-asa tayo kay Kristo. Sa Hebreo 13:5, sinasabi, "Hindi kita iiwan ni pababayaan." Ito ay pangako ng Diyos na hindi Niya tayo iiwan, anuman ang ating nararamdaman. Si Hesus mismo ay nakaranas ng kalungkutan habang narito sa lupa, kaya nauunawaan Niya ang ating damdamin.
Dagdag pa rito, sa Awit 23:4, inilalarawan natin ang Diyos bilang Pastol na kasama natin, kahit nasa gitna tayo ng kadiliman. Ang presensya Niya ang nagbibigay ng kapanatagan at liwanag sa ating kalungkutan. Sa pamamagitan ng panalangin, maaari tayong lumapit sa Kanya at maramdaman ang Kanyang pag-ibig at kapanatagan kahit sa pinaka-madilim na bahagi ng ating buhay.
Higit sa lahat, ang relasyon natin kay Hesus ay nagdadala ng tunay na kaligayahan at kasapatan. Hindi lamang sa pamamagitan ng pag-aalis ng kalungkutan, kundi sa pagbibigay sa atin ng mas malalim na layunin. Tayo'y tinatawag na maging bahagi ng Kanyang pamilya, maging ilaw sa mundo, at makibahagi sa Kanyang gawain.
Kahit sa kalungkutan, may pag-asa tayong natagpuan sa Kanya. Manalig tayo sa Kanya, at palaging hanapin ang Kanyang presensya, sapagkat Siya ang ating kaluwagan at kaligtasan.